Afscheid van uw beste vriend

 

 

FALCO (+ 27/3/2017)

Zes jaar en vier maanden; Toen zag ik je voor het eerst in het hok waar je vorige eigenaar je achterliet, zonder paspoort, zonder de nodige liefde... zonder thuis. Jij zag mij ook en je ontplofte als een bom uitbundigheid. We wisten het allebei; wij zouden bij elkaar horen.

Zes jaar en vier maanden;  Je ontsnapte uit het hok en het leek alsof je elke hond nog wilde begroeten voor je naar een nieuwe thuis vertrok... jou thuis. Verheugd en opgelucht sprong je vol overgave in de auto op weg naar een nieuw leven.

Zes jaar en vier maanden; We genoten van elkaars aanwezigheid, de wandelingen, de evenementen waar je altijd weer naar uitkeek. Elke week weer naar dat leuke buitenverblijf waar allerlei geuren op je afkwamen, waar je naar hartelust kon snuffelen.

Zes jaar en vier maanden; Zag ik je ouder worden en zo lang waren we er allebei van overtuigd dat niets ons kon scheiden. Je bleef opgewekt. Je kreeg liefde en vooral je gaf liefde.

Na zes jaar en vier maanden hield je achterlichaam het voor bekeken. Eerst je linkse poot, maar daarna ook de rechtse sleepte achter je aan. Je bleef opgewekt. Je probeerde nog alles te doen wat je voorheen deed, maar het ging gewoon niet meer.

Na zes jaar en vier maanden stond ik voor de verschrikkelijke keuze, maar ik kon je niet laten afzien, je verdiende beter, je verdiende rust.

Ik kan je nu nog slechts één ding zeggen: "Bedankt voor die geweldige zes jaar en vier maanden!"

 

RUST ZACHT FALCO

 

Fam. Trimbos


 

Beste,


 

Met pijn in hart melden we u dat we afscheid hebben moeten nemen van Rikki op 5 juni 2017.

Hij was ondertussen 13 jaar en woonde het laatste jaar zeer gelukkig met ons gezin in Spanje.


 

We hebben hem dus nog een hele mooie oude dag kunnen schenken, en hij heeft ons op zijn beurt veel liefde en dankbaarheid gegeven.


 

We zullen hem ontzettend missen.


 


 

Liefs


 

Kaya, Sid en Gustavo

 

 

Hierbij de beloofde tekst :

21 januari 2006 is voor ons een dag die we nooit zullen vergeten toen Snikker ons leven binnenstapte.

Twee weken voordien hadden we afscheid moeten nemen van onze labrador Janice. Thuis ondervonden we een leegte, een gemis.

We besloten om een bezoek te brengen aan het dierenasiel te Schoten. In één van de hokken zat ze. Vol enthousiasme begroette ze ons, stak haar poot door de tralies en likte mijn hand.

Op het bordje stond vermeld : "Snikker, teef, 11 maand, moet nog wel een beetje opgevoed worden, springt over 1,80 m".

Oei, mijn echtgenoot en ik bekeken elkaar met de vraag : gaat dat wel lukken?

Een van de vriendelijke medewerkers stelde voor om met haar op de speelweide te gaan. Het klikte van de eerste minuut.

Ze apporteerde zeer gezwind de ballen die we voor haar weggooiden. Wat was ze speels en een echte ballenfreak.....

Mijn echtgenoot bekeek me en we knikten van ja dat is ons meisje....

De jaren die volgende  werd ze onze soulmate, knuffelaar, speelvogel en allerliefste schat. We ondervonden de jaren die volgden, dat ze ons blindelings vertrouwde en wij haar ook.

Eind februari '17 begonnen stilaan de ouderdomskwaaltjes de kop op te steken: pijnlijke gewrichten in de poten. Dankzij de goede zorgen van Dr. David van Tilburg kwam ze er terug bovenop en de pijn was merkbaar minder daar ze terug achter haar lievelingsbal aanholde.

Twee weken geleden ondervonden we dat ze regelmatig hoestte na het drinken en haar eetlust verminderde. Na een bezoek aan de dierenarts werd een ontsteking van de bovenste luchtwegen vastgesteld. Met de nodige medicatie verbeterde haar toestand, maar ze kuchte toch nog steeds na het drinken. Bij een controle onderzoek stelde onze dierenarts voor om toch een foto te nemen om zeker te zijn. Op 25 april '17 viel het verdict: hij zag een gezwel die drukte tegen de luchtpijp en stelde ook vast dat haar tandvlees zeer bleek was. Ze was terminaal. Ik kon mijn tranen niet bedwingen. Wat een verschroeiende keuze, haar mee naar huis nemen en de toestand zien achteruitgaan ofwel haar veel leed en pijn besparen en laten inslapen. In samenspraak met onze dierenarts verkozen we de 2e optie en konden we nog een kleine wandeling maken met Snikker om even met haar alleen te zijn. Nadien is ze zeer vredig in mijn armen vertrokken naar de hondenhemel. Wat missen we haar enorm... maar we weten zeker dat ze ons dankbaar is voor onze genomen beslissing.

 

André en Daniëlle Backx-Daniëls

 

 

 

Beste asielmedewerkers,

 

Op 21 maart 2012 heb ik bij jullie Kyra (choco labrador) geadopteerd.

Ze had reeds verschillende eigenaars gehad.

In he begin was het zeer moeilijk… Kyra had moeite om te wennen…

Haar vriend Javier, een stabiel reutje uit Spanje, was haar beste vriend en stilletjes aan dankzij Javier en de lessen die ik met haar volgde op de hondenschool, werd zij een geweldig vriendinnetje voor ons beiden.

Ze sukkelde wel met haar gezondheid, want was oorspronkelijk ook afkomstig van een broodfok-handelaar.

Ze kreeg supplementen voor haar alvleesklier en haar beendergestelte was ook heel zwak.

Ik heb haar in 2015 nog laten opereren aan haar knie en haar ellebogen.

Na een herstelperiode was ze helemaal de oude.

Tot… vorig jaar in oktober dat ze plots heel hard achteruit ging. Kyra had heel veel last van diarree, koorts en haar gemoedstoestand ging ook achteruit.

De dierenarts kwam langs om haar te onderzoeken, er werden stalen genomen, maar er kon niet echt iets gevonden worden, uiteindelijk wou ze nog amper eten, vreselijk.

In het bloed werd er ook niet onmiddellijk iets abnormaals gevonden.

Ik ben vervolgens naar een andere dierenarts gegaan en had voorgesteld om platen te nemen en echo’s.

Op de platen was te zien dat haar rug heel slecht was. Uit de echo bleek dat ze overal vocht in de buikholte had.

Men heeft haar direct aan een baxter gelegd en verkoos om haar daar te houden om verder onderzoek te doen.

Ze daar achterlaten was al zo verschrikkelijk…

‘s Anderendaags kreeg ik ‘s ochtends telefoon dat het niet goed ging met Kyra, en dat ze nog amper reageerde.

De dierenarts vroeg of ik kon komen, misschien dat ze dan wel zou opleven… ik wist toen eigenlijk al genoeg.

Ik ben er uiteraard onmiddellijk naar toe gegaan, en toen ze me hoorde kwispelde haar staartje, voor zover dat nog mogelijk was.

Kyra haar pijpje was aan het uitgaan…

De dierenarts zei dat men ‘s avonds nog in haar buikje was gaan kijken en dat de buikholte door onverklaarbare omstandigheden vol met vocht zat. De darmen waren enorm opgezwollen, op sommige plaatsen 0,5 cm dik. Blijkbaar waren de lymfeklieren ook aangetast en waren de bloedvaten nog heel dun.

Kyra zag af… men zou nog kunnen wachten op verdere uitslagen van stalen, maar dit zou minstens 5 dagen duren…

Haar oogjes gingen nog amper open en toch was die kwispel er af en toe wanneer ik zachtjes tegen haar sprak.

De dierenarts zei dat ze mogelijks zou gaan stikken, dat men er dan wel snel bij zou zijn, maar ik kon hieruit afleiden dat het beter was om haar zachtjes te laten overgaan.

Op zo’n moment mag je niet aan jezelf denken.

Voorzichtig stak de dierenarts een spuitje met verdoving in de baxter. Al snel was onze kleine meid aan het slapen voordat het laatste spuitje werd gegeven.

Het heeft zo verschrikkelijk veel pijn gedaan, ik kon hierover niet vroeger schrijven…

Javier heeft samen met vrienden en mij afscheid genomen van ons Mieke (koosnaam) en ze ligt nu vredig begraven in mijn tuin.

Ze zou in december 6 jaar geworden zijn, ik heb nog nooit zo vlug een dier moeten afgeven…

4 mei 17… al 6 maanden, kleine meid, rust zacht xxx

 

Ik sluit alvast een foto in van Javier en Kyra… ik heb gekozen voor deze foto omdat ze zo aan mekaar hingen en als laatste eerbetoon vond ik dit wel passend.

 

met vriendelijke groeten

Franky Van Hassel

 

 

 

Dag lieve mensen van het asiel van Schoten,

Daarstraks was met onze zoon bij jullie; hij heeft Mitsy geadopteerd . ze is vrij snel uit haar mandje gekomen en was onmiddellijk op verkenningstocht gegaan door het appartement. Maar het gaat nu eventjes over onze Renzo, de mechelaar, die wij bij jullie hebben geadopteerd toen hij bijna 9 jaar was en 5 jaar later bij ons thuis is overleden. Het was een schat van een hond, trouw en ontzettend lief. Het is nu al ruim 3 jaar dat hij zachtjes is ingeslapen maar tot op vandaag is het nog altijd moeilijk om zonder waterogen over onze vriend te praten.

Omdat de foto van Renzo , die ik destijds aan u had bezorgd, gesneuveld is stuur ik hierbij nieuwe foto’s.
Glenn zal u wel op de hoogte houden over hoe Mitsy het doet, maar ik ben er zeker van dat het heel goed gaan. Een hart voor dieren zoals wij dat hebben.

Vele groetjes

Boudewijns-van Holt

 

 

 

 

Met verslagenheid en pijn in het hart moeten wij melden dat onze trouwe vriendin en gezel ons voor altijd heeft verlaten.
Daar ze geen voedsel meer inhield en duidelijke tekenen van ongemak vertoonde haastte wij ons naar de dierenarts.
Een scan en punctie van de buikholte verraadde snel wat de oorzaak was...
mild, lever, maag en darmen bezaaid met tumors.Nooit gaf ze enige tekenen enige pijn te hebben, haar gedrag en reacties waren steeds dezelfde gebleven .
Euthanasie was de enige weg om haar te verlossen uit het lijden.
We zijn er allen kapot van. Tinca werd door ons geadopteerd eind mei 2012.
Ze was een rustige hond en iedereens vriend. De beste hond die ik ooit had...Meerdere malen heb ik me afgevraagd hoe het mogelijk was dat zij ooit in het asiel belandde, ze was alles wat je van een hond kon verwachtten en vooral de goede eigenschappen hadden zeker de overhand.

Rust in vrede lieve Tinca...
12 december 2010 - 18 februari 2017

 


Hierbij een laatste foto van onze kater benny, door ons in november 2015 geadopteerd als timo.

Op 11 januari 2017 hebben wij spijtig genoeg benny moeten laten inslapen. Een bloedklonter ter hoogte van de heupen is hem fataal geworden :hij mocht slechts 3 jaar oud worden.  Ondanks zijn kort verblijf bij ons had hij snel zijn plaats in ons gezin gevonden. Hij hield van eten, op stap gaan in de buurt en luieren op zijn kussen.

Ons verdriet om benny was groot maar hebben we nu grotendeels verwerkt. Vorige week hebben wij kater tommeke geadopteerd. Wij sturen hiervoor binnenkort nog een mail met foto.

Mvg

Familie poelmans - d'eer
 

In mei1999 kwam onze kater Findus als minikattin uit jullie asiel. Wellicht geboren eind maart begin april 1999. We hebben hem snel moeten herdopen ( van Tirza in Findus) want hij bleek geen kattin zoals eerst gedacht.

Toen waren onze vier kinderen nog jong en hij was ook voor hen een fijne kameraad. De laatste jaren ook de vriend van de kleinkinderen met alleen bompa en Bonnie in zijn eigen huis.

Het werd snel een reusachtige kater. Op een bepaald moment 6400 gram en toch niet zwaarlijvig. Een reus maar een "schatteke".

Altijd een enorme flodderaar geweest. Altijd moest hij in de buurt zijn. Hij had niet liever dat er iemand aan het lezen was, dan kon hij rustig op de schoot of op tafel op het boek gaan liggen. Wie de krant wou lezen nam een oude krant. Daar ging hij dan op liggen. En dan kon je beginnen aan de krant van die dag. Huiswerk maken moest eerst met "andere boeken" gebeuren.

Hij had een heel groot speelterrein in vele tuinen, en alle poezen uit de buurt kennen hem als een fijne vriend. We hebben hem maar twee maal als een vechtersbaas met schade weten thuiskomen. Maar blijkbaar had hij gewonnen..... met onze excuses aan de verliezer.

Een verdwaald poesje dat ooit langs kwam heeft hij geadopteerd zonder problemen tot het rechtmatige baasje het terug kwam halen.

Alleen honden waren zijn ding niet. Hondeneigenaren wisten dit en hielden er rekening mee.

En vuurwerk.... alleen de eindejaarsperiode werd de kelder een fijne schuilplek.

De wasmand ( zekers pas gestreken) was de leukste slaapplaats, maar ook fruitmanden moesten het ontgelden. Daar puilde hij helemaal uit, maar blijkbaar was dat geen bezwaar. Een eigen slaapmand heeft hij nooit willen hebben. Alle zachte plaatsen waren goed, maar een vast stekje was niet aan de orde.

Iets verpakt in een doos.... die doos was ook een tijdelijke slaapplaats. Zeker als er een plaid in lag.

Vogels moesten wel uitkijken voor zijn roversinstinct. Alle prooien kwam hij trots tonen. Al was het de laatste jaren eerder een vlinder of een libel.

Sinds oktober vorig jaar werd hij zichtbaar ouder. Werd magerder, kon de tuinmuur niet meer over.... en hij is zo bij buren op de dool geweest. Voor het eerst op zijn 17e jaar op straat gelopen om thuis te geraken. Nooit moesten we angstig zijn dat hij in verkeersproblemen zou terecht komen.

Hij zat veel vaker te slapen bij de verwarming. Zat veel liever op schoot als buiten in de tuin. Op tafel mee van krant genieten lukte niet meer.

En deze week is hij ingeslapen. We waren er bij. Echt ziek was hij niet, maar hij gaf het gewoon op. Geen eetlust, altijd slapen... en dan voor altijd ingeslapen.

Hij heeft het goed gehad. We hadden hem heel graag. We zullen hem missen, en zien hem nog rondlopen

Met dank aan jullie als eerste baasje

Hugo en Nora (en onze kinderen Ben, Helena, Grietje en Tom, kleinkinderen Sam, Fie, Toon en Roos, en Billie die nog te jong is om hem te kennen)

20 januari 2017

 

 

 

 

Heb helaas heel slecht nieuws Bulbo is vanavond plots overleden. We zagen hem bij jullie en waren direct verkocht was juli 2014 Was zone lieve zachtaardige trouwe hond hand niks agressie of valsheid in hem was gigantische flodderaar Blij dat we heb toch nog 3 en half jaar mooi leven hebben kunnen schenken . Straks mag ik hem naar dierenarts brengen zij zullen voor de rest zorgen. Ik bezorg jullie zo vlug mogelijk overlijdenacte. Eens rouwperiode voorbij kom ik zien voor andere sloeber.

groetjes

Eric bosch

 

 

Beste medewerkers van het asiel,


 

We moeten jullie helaas laten weten dat Eponine (° 15/04/1999), die we in juni 2012 bij jullie hebben opgehaald, is overleden.

Ze is altijd heel lief geweest voor ons en onze twee andere katten. Ze is een medisch zorgenkindje geweest (schildklier laten bestralen omdat die te hard werkte, 

tumor aan de tepel laten weghalen, niermedicatie), maar tot de laatste dagen was ze vooral een heel lieve en vrolijke kat.

We hebben haar laten inslapen omdat haar nieren het begaven en ze helemaal uitgedroogd was. We zijn erg blij dat we ze hebben mogen kennen en ervoor hebben mogen zorgen.


 

Veel succes met de andere poezen en honden in het asiel,


 

Kitty

 

 

 

Hallo iedereen daar


 
Vorig jaar werd ik geadopteerd door een leuk gezin in Schoten. Zij namen mij helemaal op in hun familie. Ik beleefde hier een superleuke tijd. 
 
Gisterenavond ben ik rustig heen gegaan in mijn slaap. 
 
Groetjes
 
Familie Rosenfeld 

 

Hallo, 

Wou jullie even laten weten dat ik Rikje heb moeten laten inslapen.

Hij had veel pijn door uitzaaiingen van kanker en had ook Alzheimer. 

Zijn tijd bij ons was fantastisch, het was een eer om zo een afstandelijke hond te zien veranderen in de grootste knuffelbeer. Hij wordt enorm gemist , het was een innemende vriend. Doet pijn ...


Groetjes

Audrey Asselberghs
Baasje van ons Rikske😢

 

 

Beste,

Op 20/04/2000 adopteerden we bij jullie onze “Keelie”.

Als kleine pup was ze samen met 2 broers en 1 zusje in een doos afgezet bij de poezenboot. Op het eerste zicht waarschijnlijk mix duitse herder/Hushky maar dat zouden we bij het opgroeien pas merken. Lachend benoemde iedereen haar als mijn schaduw. Zo trouw, de schat.

Vijftien jaar en vijf maanden mochten we genieten van deze fantastische vriendin en hebben we lief en leed gedeeld, zalig.

Tot vorige vrijdag dan toch het moment gekomen was om afscheid te nemen van haar en ze rustig ingeslapen is in mijn armen.

Dankjewel aan haar om al die jaren deel uit te maken van ons gezin, mooier kon dat niet geweest zijn.

Dankjewel aan jullie dat we haar toen bij jullie asiel gevonden hebben.

Met vriendelijke groeten,

Annemieke Creyne

 

 

 

 

Liefste vrijwilligers

Tot onze grote spijt moet ik jullie meedelen dat wij gisterennamiddag afscheid hebben moeten nemen van onze beste vriend Bones. Jammer genoeg is hij niet heel lang bij ons kunnen blijven, maar het is wel zeker dat hij super gelukkig was in ons gezin.

 

Dank je, Bones, het was een super ervaring.

Vele groetjes

Bjorn en Liselotte

 

 

Charlie

24 juli 2005 –15 mei 2015

 

Op  vrijdag 15 mei 2015 is Charlie na plotselinge ernstige complicaties rustig ingeslapen.

Wij zullen zijn lieve snoetje, zijn zachte karakter en vrolijk gekwispel enorm missen.

 

Slaap zacht, lieve Charlie

                           

 

Jan, Christine, Isabelle, Liesbeth, Baloe en Jules

 

 

Beste,
Hierbij even een kort verhaal over een van jullie asielhonden.
Paco hebben wij in december 2004 geadopteerd. 2 weken geleden hebben we hem moeten laten inslapen. Op 11 jarige leeftijd hebben zijn nieren het begeven. Hij werd geadopteerd door mijn vader. Die is helaas ook bijna 6j geleden overleden dus Paco heeft 6j zonder zijn baasje verder gegaan. Nu zijn ze terug samen in de hemel.
Vriendelijk groeten
Vergauwen Linny
 

 

 

Ik maak van de gelegenheid gebruik om u het volgende korte verhaal te vertellen.

Op 9 november 1996 adopteerden wij uit uw asiel 2 vrouwtjespoezen. Zij heetten bij u Leentje en Lapje, wij doopten ze om tot Sokje en Spotje (zie foto). Zij overleden respectievelijk in 2012 en 2013, na een prinsheerlijk bestaan in Berchem én op ons vakantieadres in Frankrijk. Wij vermoeden dat ze ieder zowat 18 jaar oud geworden zijn. Het waren de liefste poezen ooit. Momenteel zijn wij zonder huisdieren, maar we hopen dat daar eerlang verandering in komt en dat wij opnieuw een beroep op uw asiel mogen doen.

 

 met vriendelijke groet 

 

 

Geachte,

een tijdje terug hebben we u het bericht met foto in bijlage gemailt met de vermelding van het inslapen van Bo op 25.10.2014.
Bo was een heel lieve hond die uit jullie asiel geadopteerd werd en bij ons een heel goede thuis gevonden had.
Samen met haar broer Max en Boxer Brit heeft ze gedurende 10 jaar een goed leventje gehad.
Spijtig genoeg bleek ze een pijnlijke tumor op het bekken te hebben Dat niet meer te genezen viel. Het afscheid viel ons enorm zwaar.Blijkbaar is dit bericht niet toegekomen of is er ergens iets fout gelopen en is dit bericht niet verschenen op de website.
Ik hoop hiermee dat we de fout hebben kunnen rechtzetten en de nodige herinnering kunnen vasthouden aan Bo want dat verdient ze! 

Met vriendelijke groeten,

Huybens- Jacobs

 

 

Een jaar geleden, in oktober, werd ons gezegd dat Nina een tumor had en dat we haar misschien nog een paar maanden van het leven konden laten genieten .
Het was een taaie dame, maar vanmorgen heb ik afscheid van haar moeten nemen . Ečn jaar extra , dat is veel in een hondeleven .

 

 

Beste,

 

Betreft Black (nr 3965 Schoten dd. 09/01/2000):

Helaas dienen we u mee te delen dat Black (°18/07/1999) deze ochtend thuis is heen gegaan onder begeleiding van onze dierenarts Martine Verbocht.

 

Black heeft zijn ganse leven een bijzondere koppigheid/doortastendheid aan de dag gelegd en dat is wel zijn lang leven geworden…

Reeds jong werd hij gediagnosticeerd met HD in de ergste graad. Op zijn 2 jaar is hij aan beide zijden geopereerd met een femuurkopamputatie en dit alles is ook vlot verlopen.

Inmiddels was Black een uitstekende en gepassioneerde zwemmer (vooral in de Schoten vaart) en zwom hij zowel ‘s ochtends als ’s avonds telkens een uur.

Met de verhuizing eind 2007 naar Kalmthout kwam hier een einde aan, maar hiervoor kwam zijn liefde voor het Klein Schietveld in de plaats. Elke dag lange wandelingen in de complete rust van de vrije natuur…

Ondertussen kwam begin 2010 zijn levensgezellin Queenie erbij. (Zijn beste vriend onze poes was niet zo lang ervoor overleden op 16 jaar.)

Naarmate Black ouder en kwetsbaarder werd, nam Queenie haar rol als verdediger op en elke persoon of hond die niet aimabel op ons af kwam, werd door haar op ca. 3m voor ons uit stante pede tot staande gezet (haar blik en opgetrokken lip waren voldoende om zelfs zeer grote honden te doen achteruit gaan!) Gelukkig hadden we natuurlijk ook wel veel goede en rustige vriendjes zodat Black tot op hoge leeftijd kon genieten van sociale contacten. Vooral puppies zijn altijd gek op hem geweest en hij vond dit zelf ook zalig!

Sinds vorig jaar gingen Black zijn heupen en achterpoten zodanig achteruit dat we nog slechts heel kleine wandelingetjes konden doen. Daarom reden we elke dag 500m heen en 500m terug met de wagen tot de ingang van het bos zodat hij toch zijn toertje kon doen.

(Nadien kwam ikzelf te voet terug met Queenie voor de grote toer.)

De laatste tijd ging het voor Black moeilijker en moeilijker…

 

Black was een uitzonderlijk lieve en trouwe hond (ook volgens veel anderen die hem goed kenden), een allesmansvriend en een enorme kindervriend, altijd goed gezind en niets was hem te veel.

Soms speelde zijn koppigheid hem/ons parten toen hij jong was, maar tot op het laatste moment ging hij ervoor. Zelfs vanochtend heeft hij met veel moeite maar met overgave nog zijn vaste wandelingetje gedaan!

We missen hem nu al bijzonder, het huis en de tuin zijn leeg zonder hem na 15 jaar…

 

Betreft Queenie (nr 0679 Essen dd. 20/03/2010):

Ondertussen is over Queenie hierboven al e.e.a. gezegd. Ons “koninginnetje” (ook dat van Black…) is eveneens een fantastisch hondje, lief, trouw en onverschrokken! Alleen gaat ze té graag jagen (ondanks meerdere diploma’s), dus een lijn van 8m is de beste oplossing.

Alleen los in het bos op een rustplek om te spelen met andere honden. Verder is ze een uitstekende waakhond (voor zover we dat nodig achten…) en is ze tegelijk een bijzonder aangename gastvrouw voor al onze bezoekers, altijd lief en toch niet opdringerig.

Ze verdient dat ze zo gauw mogelijk een waardige nieuwe levensgezel krijgt, daarom zullen we een dezer dagen al onze toer gaan doen langs de asielen (te beginnen bij Canina, dichtste bij voor ons).

Ook voor Queenie geldt dat we heel blij zijn dat ze in ons leven is gekomen!

 

Hieronder een paar foto’s, want dat zegt uiteraard veel meer dan een heleboel woorden…

 

 

 

 

 

 

 

Beste medewerkers van het asiel,

Tot onze grote spijt hebben we op 22 juli afscheid moeten nemen van onze Ciska.

 

 

We adopteerden onze ‘dame op leeftijd’  vorig jaar in november om haar nog een leuke en aangename tijd te kunnen bezorgen.

Helaas werd al snel duidelijk dat ze omwille van hartproblemen geen jaren meer voor de boeg had……

Gelukkig hebben we toch bijna negen maanden van haar leuke, guitige en parmantige maniertjes kunnen genieten.

Ze was op een aangename manier intens aanwezig, vooral door haar lieve en zachtaardige karakter.

We zijn erg blij dat we haar hebben mogen kennen, maar vinden het zo ontzettend jammer dat ze niet wat langer kon blijven.

Het was een echte schat en we zullen haar erg missen.

Viviane en Charles

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Beste asielmedewerkers,

 

In december 1999 hebben we bij jullie een drie maanden oude mix geadopteerd.

We hebben haar vandaag laten inslapen.

Ze is 14 jaar geworden en leefde sinds 2008 op drie poten.

Ze was de liefste, braafste hond die we maar konden wensen.

Toen onze kinderen geboren werden heeft ze nooit jaloers gereageerd of speelgoed stuk gebeten of wat dan ook.

Ze bleef altijd in de buurt van de kinderen waar ze ook zaten in huis of in de tuin.

Speelden ze op straat ging ze aan de poort liggen wachten.

Het is voor ons gezin dus een heeeel groot verlies maar we zijn ook enorm dankbaar voor de mooie jaren die we samen met haar hebben gehad.

We gaan onze Kira heel erg missen…

 

Vele groeten,

 

Familie Bastiaenssen

 

 

Beste,
 
Op 27 januari 2000 ontdekte ik m’n Milou bij jullie. Ze was een puppie van vier maanden uit een nest van zeven. Een ‘accidentje’ tussen een Labrador en een Mechelaar.
De Labrador behoorde tot twee landlopers en de pups waren met véél liefde grootgebracht en verzorgd tot ze bij jullie kwamen.
In feite had ik eerst meer interesse in het zusje van Milou, dat iets meer van een Mechelaar had, maar toen ik in haar hoogst pientere fluwelen ogen keek was ik verkocht.
Liefde op het eerste gezicht, en dat is altijd zo gebleven.
 
Heel mijn verhaal doen, zou het volume van een boek nog overtreffen, we hebben een prachtig leven gekend samen.
Van ons laatste hoofdstukje samen, en mijn verwerking over haar verlies heb ik wel een verhaal geschreven, een soort van reisverhaal want ik ben heel even weggevlucht naar Frankrijk om alles een plaatsje te geven.
Dat verhaal stuur ik in bijlage naar jullie toe.
Je mag het publiceren, of je mag er stukken uit publiceren. Het allereerste blad wordt trouwens gepubliceerd in het boekje ‘Nieuwsbrief’ van Ziekenzorg (CM) in de uitgave van September. Ik schrijf al vele jaren columns voor hen.
 
Ik dank jullie met heel mijn hart.
Milou was het beste dat me ooit overkomen is en ooit krijgt er een opnieuw een asielhondje een plaatske hier, dàt zeker, maar eerst moet ik alles wat verwerken.
 
Hartelijke groet,
Carine Schelkens

 

 

Hoi,

Zo'n 20 à 25 jaar geleden (ongeveer) heb ik ooit bij jullie een hondje geadopteerd. Ik weet het nog heel goed, ik zat toen in een moeilijke periode in mijn leven.Ik, mijn zus, schoonbroer en mijn nichtje kwamen bij jullie binnen in een kamer. Er stond een tafel, kast en een grote zetel. Er zaten ook een paar honden in die kamer. Op een gegeven moment kwam er onder de zetel een hondje uit.
Grijs met zwart en wit, een boomer type(teefje). Het hondje kwam tegen mij een goede dag zeggen en kroop direkt terug onder de zetel.
Op dat moment vraagt een meisje aan mij wat ik wilde. Ik zeg tegen haar:" ik kom een hondje kiezen." Ok zegt zij, kom maar mee naar achter en kijk maar eens rond. Na goed rondkijken had ik een mooi golden retriever (teef) gezien , die wou ik adopteren!
Ik ging terug naar de kamer waar Jullie zaten en vroeg aan dat meisje:" Mag ik die golden retriever adopteren."
Het meisje zei tegen mij nee! Ik kon mijn oren niet geloven, wat zei ze nu?
Neen zegt ze nogmaals. Ik vraag haar waarom niet?
Dat meisje zei tegen mij: “ er heeft al iemand voor u gekozen !”
Ik snapte het niet, maar ik wou toch luisteren naar haar . Ik vroeg haar :” Wie heeft er dan voor mij gekozen?
Waarop zij antwoord:” Dat hondje dat vanonder de zetel kwam gekropen, en alleen tegen jou een goede dag kwam zeggen. Ze vertelde me dat dat hondje al een 2 weken bij haar was en ongeveer 1,5 jaar oud is, het hondje was met sonde voeding in leven gehouden, doordat iemand het hondje vergiftigd had. Ze was zo in Schoten binnengebracht. Nu kreeg ze vaste voeding en kon het eindelijk binnenhouden.
Ze is klaar voor adoptie.
Ik twijfelde, het meisje zei tegen mij ,in de 2 weken dat ze hier is heeft ze nog met niemand contact gezocht. Jij komt hier binnen en ze gaat onmiddellijk naar jou toe, dat wil toch iets zeggen!
Ze vroeg wat ik deed in het dagelijks leven. Ik vertelde haar dat ik op straat muziek speelde en veel buiten was.
Dat meisje zei:”Dan is dit hondje perfect voor u.”
Mijn twijfels waren weg. Ik heb het hondje Sas genoemd omdat het asiel langs het kanaal ligt vlak bij sas 10 in schoten.
Overal waar ik was was Sas ook .
Sas was heel slim, ik moest niet veel moeite doen om haar dingen te leren.
Het voornaamste wat ik haar had geleerd was zonder leiband op straat lopen ,niet over lopen aan een rood licht.Ze kende dit allemaal op een 3 weken tijd .

Een paar jaar nadien stond ik muziek te maken aan de brico in schoten .

Wie kwam ik daar tegen?Het meisje van het dierenasiel in schoten. Ze zag me staan met mijne Sas . Ik zag aan haar ogen dat ze voldaan was en ze kwam mij nog 100fr geven. Ik zal dit nooit vergeten.  Zo heb ik jaren lang met Sas rond gezworven. Ze was mijn beste vriend , mijn moeder, mijn alles .Ze was mijn gids , ze verdedigde mij , ze was heel sociaal tegen iedereen en ook naar andere honden toe. Voor mij was ze bijna menselijk. Aan Sas kon je zien hoe ik mij voelde ,ongelofelijk.
Op een gegeven moment stond ik op de meir te spelen en ik had goed verdiend , ik dacht ik ga chinees uithalen.
Sas moest buiten wachten want ze mocht de chinees niet binnen (pothoekstraat). Ik kom buiten uit de Chinees en Sas was weg! Dit was niet normaal
Ze ging liggen als ik haar dat zei aan alle winkels, bakkers, beenhouwers.
Sas wachtte altijd tot ik terug was.
Nu was ze weg, mijn wereld stortte in, ik had zo een verdriet en voelde mij zo alleen.
Ik had een vriend die werkte bij GVA en liet een zoekertje zette met Sas als vermiste persoon.
Ik heb het laten afroepen toen bij radio contact, maar helaas Sas was weg
Op dat moment begon ik een relatie maar toch ik voelde mij verloren
Ik op straat zonder mijne Sas.
Mensen vroegen op straat waar is je hondje ?
Ik kon op gewoon niet meer antwoorden
9 maanden later nog geen Sas.
Mijn toenmalige vriendin vroeg altijd aan mij of ze geen hondje kreeg voor Valentijn.
Eerlijk gezegd zag ik dat niet zitten. Ik zat nog steeds te veel met Sas in mijn hoofd
Toch gaf ik aan haar charmes toe en zei: “ok voor je Valentijn krijg jij een hondje van mij .”
Ik ging met mijn vriendin naar het asiel in Antwerpen (op Valentijnsdag)
Ik kijk daar wat rond en tot mijn grootste verbazing zag ik daar mijne Sas zitten. Ik werd gek van vreugde.
Sas begon te huilen zoals een wolf maar dan een octaaf hoger. Ze heeft me onder geplast van vreugde
Dagen ben ik supergelukkig geweest . Toen wist ik het wij zijn voor elkaar geboren.
De manier waarop ik haar adopteerde en nu dit, het was ongelooflijk!!!
Ik heb met Sas nog een tijd op straat en in cafés muziek gemaakt . Na een tijd ben ik in Limburg gaan wonen.
Sas vond dat wel leuk, veel gaan wandelen in de natuur .
Na een breuk in men vorige relatie heb ik iemand leren kennen en zij had 2 kinderen, samen kregen we nog een zoontje en ons gezin was compleet. Na een tijd kreeg Sas epilepsieaanvallen.
Kwam door de ouderdom zei de dierenarts. Op een gegeven moment kon ze niet meer zelfstandig bewegen en haar hoofd sloeg keer op keer tegen de grond.
Ik heb haar naar de dierenkliniek gedaan, en daar is ze dan gebleven.
Ze liet haar water gaan n ze deed niks anders dan slapen. Dagelijks ging ik haar bezoeken. Na 4de dag zei ik tegen mijn vrouw:”Als Sas nu niet wakker wordt laat ik ze inslapen.”
Toen we haar zagen stond ze daar te kwispelen en gaf teken van leven.
Ik heb ze dan ook terug mee naar huis mogen nemen, maar ik moest haar medicatie geven.
Na een jaar kreeg ze terug een aanval . Ze kon niet meer lopen, niet meer eten. De dierenarts zei van haar in te laten slapen. En dat hebben wij dan ook laten doen.
Sas is in mijn armen gestorven (ik pink een traan weg door dit neer te schrijven) ik heb ze in onze tuin begraven .
Tot mijn grootste verbazing kon ik het redelijk goed verwerken, het heengaan van Sas . Ze is ongeveer16 jaar geworden en heeft een prachtig leven gehad , nu 5 jaar na haar overlijden denk ik nog dagelijks aan haar maar mijn grootste troost zijn onze herinneringen, de tijd dat ik met haar heb mogen samen zijn. Vroeg of laat zie ik je weer Sas. Still mis ya Girly. We all do

 

 

 

Beste,
 
Op 13 november 2002 kwamen we Tigro (bij jullie gekend als “Tippy”) bij jullie halen. Ze was toen zo’n 5 maanden oud en haar baasje was overleden. Ze ontpopte zich tot de ideale huisgenoot.
In het begin bleef ze altijd binnen, maar toen er een kattenluikje kwam, zette ze overdag graag een stapje in haar ecotuin, (die ze toen nog voor zich alleen had) ver weg van de drukke baan.  Het was echt “mijn poesje”: er waren nog geen kinderen en terwijl mijn man ‘s avonds aan het werk was, kwam ze op mijn schoot zitten. Kwam ik thuis, stond ze me op te wachten.  ‘s Nachts lag ze altijd op mijn voeteneinde want dan bleef ze liever lekker binnen.  Ze was enorm aanhankelijk en dat schepte echt een heel mooie band.  In uw asiel werd toen ook wel gezegd dat ze misschien maar één persoon volledig zou vertrouwen en ik denk dat dit ook wel het geval is geweest.  Al had ze alle gezinsleden ongetwijfeld graag...In 2004 werd onze eerste dochter (Raina) geboren.  Ze werd er heel goed op voorbereid en we zorgden ervoor dat ze genoeg aandacht bleef krijgen.  Dit was allemaal geen probleem.  Er kwam een tweede poes (Poekie) bij (van een ex-collega, die ze anders naar het asiel zou brengen), en ook dat was geen probleem. In 2007 werd onze tweede dochter (Luna) geboren.  Het werd allemaal wat drukker en je zag wel dat ze zich af en toe wat afzonderde, maar ze kwam ook heel veel naar onze dochters om een knuffeltje te komen halen, ze werden de beste vrienden.  In 2010 namen we een zwerfkatje (Lucky) in huis (gered uit de vrieskou).  Buiten het feit dat hij af en toe speels op de rug van Tigro sprong, ging dit ook relatief goed.  Dit gedrag verminderde ook en ze konden perfect samen eten en met drie op 1 bed slapen.  Ze zouden nooit samen in 1 mand gekropen zijn maar ze aanvaardden elkaar.  Toch werd Tigro stilaan angstiger en angstiger.  Ik trok aan de alarmbel en begon Feliway spray in het stopcontact te steken en plekken waar ze graag kwam in te spuiten met Play Spray.  Dit hielp maar in beperkte mate...De dierenarts besloot een soort lichte antidepressiva op te starten.  Dit hielp echt goed.  Ook al was ik er wel wat tegen, ik zag ze echt herleven.  Tot eind vorig jaar: ik ontdekte bloed in haar urine...De dierenarts gaf haar onmiddellijk antibiotica en zette haar op speciale voeding.  Dit leek te werken.  2 maanden later kreeg ze het echter terug.  De dierenarts zei dat de oorzaak van blaasgruis wel eens bij de stress zou kunnen liggen, dus we bleven de antidepressiva gebruiken.  Maar op een bepaald moment werd dit precies allemaal een beetje teveel: het was niet meer onze Tigro: ze speelde niet meer met haar “bindertje” (van de vuilniszak, haar lievelingsspeelgoed, hoe eenvoudig ook!), en was op bepaalde momenten helemaal “weg”.  De dierenarts zei dat ze zulke stress bij poezen nog niet veel meegemaakt had.  Ze sprak op dat moment om ze eventueel een andere thuis te geven omdat het blijkbaar toch moeilijk voor haar was om met andere katten samen te leven en stelde zich ook wel een beetje de vraag of Tigro nog wel gelukkig was. Ze zei er wel duidelijk bij dat het zeker onze schuld niet was, maar dat we een poesje hadden waar dit altijd al wel een beetje had ingezeten. Ik vroeg of er nog een optie was en ze stelde voor om stilaan de antidepressiva af te bouwen en dan te beginnen met het geven van speciale voeding waarin een soort kalmeringsmiddel inzit.  Dit ging allemaal fantastisch!! Ze werd terug de “oude Tigro”.  Tot vorige week zaterdag, 6 juli:  ik stond op en ze begon echt overal in huis bloederige urine te verliezen.  De blaasgruis was in heel erge mate teruggekomen.  Onmiddellijk werd er terug antibiotica opgestart, maar het leek niet meer te werken.  Maandag 8 juli vertrokken we met Tigro en heel ons gezinnetje naar de dierenarts, terwijl we wisten dat we afscheid zouden moeten nemen.  Ik wou heel graag van de dierenarts weten of ze pijn had en of er niks meer aan te doen was.  De dierenarts zei dat op de momenten dat ze blaasgruis had, ze heel wat pijn had en we alle middelen hebben aangehaald om haar te helpen.  We hadden gewoon een heel stressvol diertje die hierdoor een heel agressieve vorm van blaasgruis ontwikkelde...Ook het herplaatsen was geen optie meer. Ik ben een enorm grote kattenvriend en mijn hart (en dat van mijn gezinsleden) deed enorm veel pijn.  Maar we konden het niet aanzien dat ze verder zoveel pijn zou lijden.  In samenspraak met de dierenarts werd besloten om ze te laten inslapen...De dierenarts zei nogmaals dat we echt alles voor haar gedaan hebben en ze een fantastische thuis bij ons heeft gehad. Dat verzacht de pijn toch een beetje... Ik heb het er serieus moeilijk mee...Hier voor mij liggen op dit moment de overzichtspapieren van het asiel van oktober/november 2002, waarop alle poesjes van toen worden voorgesteld en waar we Tigro “Tippy” ook tussen hebben gevonden.  De uitleg klopt nog steeds: “ze is (was) zeer lief...Ik ben blij dat ik zo’n 11 jaar geleden in jullie asiel ben komen kijken.  Ik ben zelf afkomstig van Schoten (woon nu 11 jaar in Hoogstraten) en vond het fantastisch om een poesje van Schoten bij mij te hebben (echte symboliek).  Nu is de pijn en het verdriet nog te groot en moet ik alles nog een plaats geven.  Maar ik weet dat ik op termijn terug op zoek ga naar een absoluut sukkeltje...Tigro wil en kan ik niet vervangen, ze was (en blijft) uniek en ik zal haar nooit vergeten.  Ik heb gewoon nood aan een aanhalige, aanhankelijke misschien iets oudere poes die liefst misschien ook wel met andere poezen overweg kan.  Ik betrap mezelf erop dat ik af en toe al naar jullie site surf. Spijtig genoeg zijn er overal sukkeltjes deze tijden...Bedankt dat ik dankzij jullie de eer heb gehad om Tigro gedurende 11 jaar bij ons te mogen hebben, het was echt een schat van een poes...In bijlage zend ik jullie twee foto’s  van Tigro en een afdruk van het overzicht van toen ze nog bij jullie was.  Ik weet dat jullie veel poezen zien komen en gaan, maar misschien kennen jullie haar nog...
 
Een bedroefd, maar zeker ook dankbaar vrouwtje van Tigro
 
Fam. Van Gestel – Vandecasteele
Kristof en Nele
Raina en Luna
Hoogstraten

 

 

Beste,
 
In 2001 hebben we bij jullie Daisy geadopteerd. Een Newfoundlander van bijna 9 maanden. Al die jaren was ze ons trouwste vriendin. Een beter hond hadden we niet kunnen wensen. Zo lief voor iedereen zeker voor ons kinderen die met haar opgegroeid zijn. Jammer genoeg hebben we woensdag 24 april de moeilijke beslissing moeten nemen om haar in te slapen. Haar pootjes konden haar niet meer dragen en ze had te veel pijn. Al die jaren heeft ze geen te beste gezondheid gehad dus zijn we toch blij dat ze deze mooie leeftijd heeft bereikt, ze was echt ons zorgen kindje maar we hielden zo veel van haar. De kinderen hebben het er heel moelijk mee en wij ook natuurlijk. 12 jaar plezier en liefde is moeilijk om af te geven.
Bedankt om haar in ons leven te brengen we hebben de mooiste herinneringen.
 
Groetjes
Bianca, Bjorn, Katinka en Joshua

Beste,

Zo'n 7 jaar geleden heb ik bij jullie Odin geadopteerd en wil ik jullie nu laten weten dat ik hem morgen ga laten inslapen.
3 weken geleden kreeg ik te horen dat Odin 3 tumors in zijn prostaat had. Week daarop verder onderzoek gedaan. Eerst moest de infectie op zijn urineblaas weg zijn. Zou vertekend beeld gegeven hebben. Uit de volgende onderzoeken is dan gebleken dat de kanker ondertussen al zo ver was uitgezaaid dat geen enkele behandeling meer mogelijk was. De dierenarts kon niet voorspellen hoeveel tijd hij nog had. Sinds begin deze week zijn zijn symptomen terug aan het komen en hebben we samen (dierenarts en ik) beslist dat het beter was voor Odin om hem niet langer dan nodig te laten lijden.

Graag wil ik nog enkele foto's van hem doorsturen die ik onder de jaren genomen heb. Odin had het geluk dat hij bij een vrouwke terecht gekomen is waarbij hij alle dagen mee naar kantoor kon. Hiervan zijn ook enkele foto's bij. Odin hield er van om altijd op de stoelen te zitten. Ging je naar toilet was je je stoel kwijt.

Op kantoor zitten nog andere honden zoals je op de foto's zal zien.

Wou jullie gewoon laten weten dat hij een heel mooi leven heeft gehad en met enkele foto's jullie hiervan getuige laten zijn

Jullie hadden toen jullie twijfels om Odin met ons mee te geven omdat hij constant blafte en niets geleerd had. Kende niets maar na een korte opleiding te volgen bij Victor in Brecht was hij een totaal andere hond. Was afgestudeerd als de beste van de klas (vreemd genoeg want hij had een vreselijk eigen willetje maar van wat ik begrepen heb geldt dit voor alle beagles)

Ben jullie dus heel dankbaar voor alle mooie jaren die we gehad hebben

Met vriendelijke (verdrietige) groet

 

 

 

Goede middag,

Bij deze meld ik u dat onze Pluto (Plutje voor de vrienden)gestorven is op 30 juli ll.

Dit op de gezegende leeftijd van 17 jaar en een maand.

Hij is al die jaren in goede gezondheid geweest en pas hetlaatste half jaar is hij beginnen sukkelen.

Met vriendelijke groeten en misschien tot ziens als hetverdriet wat minder is,

Nancy De Beukelaer

 

hallo

in december 2010 kwamen we bij jullie aan voor een katinnetje,

we kozen een kitten dat net bij jullie was binnen gebracht, noemde haar TIKKA

genoten van haar liefde, ze heeft nog 2 lieve vriendinnen bij gekregen waar ze lekker baas over speelde,

spijtig genoeg is ze vandaag meegegrepen door een auto,

het arme beestje heeft het niet overleefd,

we zullen haar zooo fel missen,

ze zal altijd mijn nr 1 blijven



groetjes lina

 

Beste,

In juli 2009 stapten wij bij jullie binnen, en vanaf het eerste moment dat we Froetske zagen, smelten we weg.
Zo'n lief, schattig mooi dutske. Ze had onze harten onmiddellijk veroverd.
Ze was een ongelooflijk prachtige, lieve poes.
Spijtig genoeg is ons Froetsie op 1 oktober 2011 gestorven :-( Veel te vroeg. Ze was nog zoooo jong.
Lieve lieve Froets het ga je goed daar op de regenboogbrug.
Speel, ren, geniet, ... nu maar verder samen met alle anderen die je voor zijn gegaan.
Dikke knuffel van ons, we missen je. Weet dat je voor altijd in onze harten zit.

Fam. Van den Eynde D.

 

 

 

 

Al een heel tijdje geleden hebben wij spijtig genoeg afscheid moeten nemen van een fantastisch lief katinnetje Lola.We hadden ze bij jullie uit het asiel gehaald als kitten toen ze 10 weken oud was.Het was echt een super super lieve poes.Maar het heeft niet lang mogen zijn.Op 20 juni van dit jaar is ze abrupt van ons weggenomen door een aanrijding voor onze deur.Ik en mijn man waren er kapot van, het is dus daarom dat ik er nu pas kan over schrijven.Wij troosten ons met de gedachte dat ze een kort maar zeeeeer gelukkig leventje heeft gehad.En nog eens bedankt voor de goede zorgen voor al die katjes die jullie toch een goede thuis geven.

Beste , 

In 1999 adopteerde ik een fantastisch kat van jullie , die ik tot op de dag van vandaag de naam KENZO heb gegeven.
Deze morgen heb ik haar echter moeten laten inslapen want een verschrikking is , kapot van verdriet.
Ik ga de zaken die ik van haar nog heb aan jullie schenken , kattenbak , eetbakjes , resten korrels enz.
Ik hoop dat jullie daar iets aan hebben , ik bezorg dit in de loop van komende weken
Groetjes ,

Hilde Van der Slijcken

 

Beste mensen van het asiel en lezers van deze site,

 

op 14 juli 1999 hebben wij bij jullie Kita, een mix Terrier, teefje van 10 maanden oud geadopteerd.  Wij bleken op deze korte periode reeds de derde eigenaar te zijn. 
Omdat ze in het begin, dat ze bij ons vertoefde,  vrij onhandelbaar was, hebben we haar laten testen in een hondenschool.  Hier bleek al snel dat Kita,  in haar prille leven door iemand
niet correct was opgevoed en behandeld.  Een half jaar hondenschool en thuisgewenning brachten een ongekende ommekeer teweeg in haar en ook ons leven. 
Zij heeft zich in al die jaren voorbeeldig gedragen op een speelse en lieve manier en ontpopt toe een echte princes.
Allemans vriend,  fan om mee te rijden in de auto en op reis te gaan.Niet zo lang geleden ben ik met haar nog even langs het asiel gegaan, gewoon om te tonen dat ze het goed stelde.
De tijd ontziet niets of niemand en meer dan spijtig genoeg moest ook onze lieve Kita dit ondervinden.
Op 8 november 2010 is ze, na een korte periode van ziekte (lymfeklierkanker) zachtjes ingeslapen bij onze dierenarts.  Kita is nu bij de regenboogbrug.  
Het is nu leeg achter in onze woning en achter in de auto.
Het is koud in ons hart en bij momenten is deze pijn ondragelijk.  Over al deze jaren heen hebben wij ontelbare mooie herinneren aan haar en van haar overgehouden
die ons door onze tranen heen laten kijken naar de toekomst.  Wij koesteren haar foto’s en een plukje haar, van haar steeds kwispelende staart.  Ze rust nu op een geheim plekje.
Langs deze weg wil ik de medewerkers van het asiel van harte bedanken om destijds onze Kita een derde kans te geven.
Ik weet zeker dat Kita in een nabije toekomst opvolging zal krijgen, doch om practische redenen is dit nu geen haalbare kaart. 
Als afsluiter plaats ik nog enkele foto’s van “Kita”, getrokken in de zomer van 2010.
Veel succes met met jullie engagement ten overstaan van dieren.
Groetjes Gino & Chantal

 

Beste asielmedewerkers

3 jaar geleden adopteerden we Lola, een bruine mix bull mastif/bordeaux dog. Het was een schat van een hond en de dikste vriend van Ergé onze Berner Sennen die we vorige zomer
onverwacht hebben verloren na een infarct bij de trimmer.We moeten nu spijtig genoeg meedelen dat ook Lola recent is overleden. Hij at een aantal dagen plots niet meer, enkel drinken ging nog.
De dierenarts kon geen ziekte vaststellen enkel werd geconstateerd dat zijn hartslag anders was dan zijn polsslag.Twee dagen later kwam ik van het werk en Lola kwam nog op de trap naar binnen
gewandeld, keek mij aan, ging liggen en hij begaf het.De dierenarts heeft nadien nog vastgesteld dat hij een hartafwijking had (aders en hartkamers verkeerdelijk verbonden)
en waarschijnlijk 5 jaar op één hartklep had geleefd. Nu moeten we weer wennen aan de stilte en de rust zonder hond in huis en in de tuin, wetende dat we twee kleine dochtertjes hebben.

We zullen zeker weer rondkijken binnenkort naar een nieuwe adoptiehond.
Groeten,

Familie Van Elst

 

 

Mevr Mertens,

 

September 1994 heb ik een pik zwaartpoedeldje geadopteerd in asiel Schoten wij hebben het Bieke genoemd, zij moet toen een jaar gewest zijn. De eerste twee dagen had zij een kleine ravage verricht. Dat verhaal heb ik nog in het boekje verteld.Van maandag 19-07-2010 is ons Bieke er nietmeer, wij hebben haar laten inslapen, zij was op. Ze was doof haar achterste poten konden nietmeer door artrose, en nog verschillende anderen kwaaltjes door ouderdom zij zal 17 zijn gewest zijn.De leegte dat zij achter laat is onbeschrijfelijk, wat zou ik ze toch nog eenmaal willen in mijn armen houden, maar dat kan nu nietmeer. Ik hoor, en zie ze overal hier in huis, ik weet dat het verdriet met den tijd zal verzachten, maar nu is het verschrikkelijk, mensen die huisdieren gehad hebben kunnen dat begrijpen.Waarom kunnen we zou van een dier houden? en soms meer pijn hebben met het heengaan van een dier als van een dierbaar familielid.?Als je niet weet wat onvoorwaardelijke Liefde is, kijk dan naar je hond, dan begrijp je wat dat betekend.of je nu oud, jong, lelijk, moei, alle kwallen van de wereld bezit, je hond neem je zoals je bent(misschien een kat ook maar heb daar geen ervaring van) ze stellen geen vragen, bekritiseren je nooit, de perfecte leraar.Bieke heeft me zoveel geleerd.Wat echt verschrikkelijk was, is de beslissing nemen om haar te laten inslapen. Wanneer doe je dat? moet ik nu voor God spelen? Had ik geluisterd naar de dierenarts dan was zij al over 3 maand ingeslapen. Wie had gelijk? en heb ik het nu goed gedaan? Ik zal het nooit weten, maar ik heb het gedaan voor haar, dat weet ik zeker.Wanneer je een dier in huis neemt besef je niet dat er ooit een dag komt dat je er afscheid moet van nemen, toch maar goed, je zou misschien nooit een dier in huis nemen om het  verdriet van het afscheid nadien.Maar ja als je angst hebt voor verdriet, dan kun je ook  geen geluk ervaren, dat ga samen. Ik wou dit even op schrijven en laten weten, dat ik door een diertje uit het asiel te halen, prachtige jaren heb gehad, 16 jaar lang, door het verdriet een geniet ik toch van de momenten dat ik samen met Bieke heb mogen beleven. In deze wereld waar alles jachtig is, geen tijd voor te leven, en je  kijk dan naar je hond en het oneindig geduld  dat zij laten zien, zij zijn er altijd voor je, en voor het hele gezin. Zo heb het ervaren met mijne hond Bieke

Bedankt Bieke, en hoop dat je nu heel vrolijk in de hemel kunt rond dartelen zonder pijn.

Blommaert Magali

 

 

Mevrouw Mertens,

 

Hierbij laat ik u weten dat ik mijn mechelse scheper CASSIE vanmorgend zachtjes heb laten inslapen.Ik adopteerde het teefje in jullie asiel als puppie van 8 weken oud (overeenkomst n° 2528 van 29/02/1996). Eind 2005 werden knobbeltjes in haar melkklierstreek waargenomen.Door haar 10 jarige leeftijd heeft de woekerende kanker zich heel langzaam uitgebreid.Ze bleef levendig, waakzaam en trouw tot enkele weken terug.Haar tumoren begonnen toen in razendsnel tempo uit te groeien.
De voorbije tien dagen waren een echte beproeving, zowel voor mijzelf als voor de kinderen.Straks is de school uit en moet ik hen het droevige nieuws vertellen.Met dank aan het asiel en in het bijzonder aan An Vanlingen,
dochter van collega-douanier in de Antwerpse haven.Zij bracht mij op de hoogte van de nest pas binnengebrachte mechelaars.Op dat moment verwerkte ik een inbraak in mijn huis.Het jonge diertje kon niet snel genoeg volwassen zijn om mij bescherming te bieden.Cassie heeft een gelukkig en lang hondenleven achter de rug.Nu is haar taak volbracht en mag zij nog voort over ons waken in een of ander buitenaards dierenparadijs. 

Kathleen MEYS                                                       

 

 

Hallo allemaal,
 
Hierbij heb ik u het droevige nieuws te vertellen dat een van jullie pateintjes maandagavondis gestorven uiteraard veel te jong.
Saxo was nog maar net 5 maanden verhuist naar Dubai en voelde zich nu echt prima maar het heeft niet mogen duren.
Ze was helemaalhersteld van haar epilepsie maar blijkbaar zat er een andere reden toch achter.
Maar ze is rustig in haar slaap overleden.
Zo koppig en onafhankelijk dat Saxo kon zijn hebben we haar de eeuwige vrijheid gegeven en haar losgelaten in de woestijn.
Hopelijk zien we haar nog terug in een van haar negen kattenlevens.
Vaarwel Saxo en hartelijk bedankt voor al diegeen die ooit voor haar hebben gezorgd namelijk de Antwerpse keten voordierenbescherming in Schoten en ook Dierenartsen praktijk Plantijn (zeker ook aan dokter Sinnaeve).
 
Met vriendelijke groeten Katja en Filip Jacobs    

                                                                                       

 

 

Beste Linda,

Een 17 jaar geleden hebben wij bij U flodderke geadopteerd

Een kruising tussen terrier en yorkshier .

Spijtig genoeg heeft flodderke ons verlaten en is gecremeerd op 1 augustus . Wij hebben veel plezier gehad met haar heeft vreugde
Gebracht. Voor ons was het zoals een kind . We hebben veel verdriet
We hebben ze terug meegebracht in de urne en zo hebben we het gevoel
Dat ze terug thuis is.Linda bedankt dat we bij U terecht zijn gekomen we zullen dit nooit vergeten. We zijn nu te oud om nog een ander hondje
Wij willen wel altijd het asiel blijven steunen, want we weten dat Julie ER goed voor bent met vele vriendelijke groetjes van de fam Simonet en met nog veel verdiet

 

Aan al wie dit leest,

 

18jaar geleden besloten mijn man en ik om een hond uit jullie asiel te halen.

We stapten daar binnen en ik zei tegen mijn man: "ik wil gene zwarte"! Toen wandelden wij voorbij de hokken, toen zag ik hem, onze Blacky, hij kwispelde maar keek ons rustig aan met zijn oogjes.

En ik zei tegen m'n man: "dat is em"!

"Hoe"? Zei m'n man: "Ben jij kleurenblind? Dat is wel ne zwarte"!

We lachten, maar bleven bij onze beslissing en namen Blacky mee, hij was toen ongeveer 1 jaar oud.

 

In het begin was hij erg dominant tot we hem mee naar de hondenschool namen.

Onze 3 kinderen die heeft hij al vanaf hun geboorte aanvaard! Hij was heel speels en nooit was hij boos op onze kinderen, ook al deden die hem soms pijn door aan zijn staart te trekken, dan duwde hij hen met z'n snuit weg of grolde hij een beetje.

Ook heeft hij al een paar keer mee verhuist en is ook mee op vakantie geweest in Frankrijk.

 

Na vele jaren was het speelse er al af en sliep hij veel.

Maar bij de laatste verhuis toen was hij ondertussen al 18.5jaar dat was hem teveel.

Van ouderdom kon hij niet meer stappen en moesten we hem s'avonds naar boven dragen, de dierenarts gaf hem een cortisonespuit zodat zijn heupen en gewrichten terug mee konden.

Maar helaas begon hij veel vuil binnen te doen, zijn hart was al verzwakt en was hij doof en blind aan het worden, zelfs s'nachts begon hij te huilen.

Deze spuiten hebben we nog zeker 3x laten geven zodat we hem niet zouden moeten afgeven.

 

Maar spijtig genoeg op 3maart vond ik Blacky dood na mijn werk op de zetel. Het was een aangrijpende gebeurtenis.

Samen met onze kinderen hebben we afscheid genomen.

Hij zou deze maand 19jaar zijn geworden!

 

Blacky, je was onze trouwe vriend en zullen je erg hard missen, bedankt dat je deel uitmaakte van ons gezin en we zullen je nooit vergeten!!!

We hebben veel verdriet, maar je was een leuke hond!!!

 

Veel liefs Marc, Anja, Jarrick, Jody en Jerco Laurijssen.

 

 

 

QWEENA +29/10/2005

 

 

Mijn lieve lieve Qweentje,mijn Malamutti,  hield mijn hart de laatste weken vast omdat je zag dat het afscheid dichterbij kwam ... 

We zijn zo dikwijls gaan wandelen, zeker in de winter , aftellen tot er genoeg sneeuw lag , jij en Gismo trokken ons dan met de slee!                 plezier dat we dan hadden!!!!!

Als het goed weer was da gingen we langs de kant van het Albert kanaal zitten , even relaxen in de zon.....

Je was een unieke hond, en geen andere hond zal je kunnen vervangen, je was voor mij de hond die ik niet thuis kon houden( door mijn katten) ,      je was een lieve zachte knuffel .....

een kindervriend, vriend van alle asielmedewerkers en we zullen je allemaal missen!!!!

 x x x

 

  

 

GISMO + 19/02/2005

 

Gisteren (19/2) hebben we plots afscheid moeten nemen van onze trouwe asiel/huishond GISMO.

Hij was onze trouwe waker die samen met Qweena al jaren in het asiel bleef, vriend van alle asielmedewerkers.

Op hun hok stond 'opgepast gevaarlijke hond' !

's Nacht kon je zeker niet ongemerkt het asiel betreden, want dan deed hij zijn job' heel goed!

Hij ging graag mee wandelen -een echt voorbeeld aan de leiband- en was voor mij zeker een trouwe vriend en het zal een groot

gemis zijn telkens we in het asiel zijn en Qweena daar alléén zien zitten!

We zullen hem allemaal missen!

Linda